हाम्रो खयरमारा राम्रो खयरमारा

काठमाण्डौ । करिश्मा मानन्धर मात्रै त्यस्ती भाग्यमानी कलाकार हुन्, जसको सौन्दर्य चर्चा आजसम्म उत्तिकै हुन्छ । स्व. प्रकाश थापा निर्देशित चलचित्र ‘सन्तान’ काम काम गर्दा उनको सौन्दर्यको तारिफ जसरि हुने गरेको थियो आज त्यसको मात्रा झनै बढेर गएको छ । नेपाली कलाकर्मी र दर्शक मात्रै होईन भारतीय कलाकारले समेत उनको सौन्दर्यको प्रसंसा गरिदिएपछि नेपाली प्रशंसकहरुलाई लागेको छ ‘हामीले गरेको मूल्याङकन सही रहेछ ।’ नेपाल भ्रमणमा आएका बलिउड अभिनेता अनुपम खेरसँग मुम्बई फर्किनु केही घण्टा अघि मात्रै करिश्माको भेट भयो । अनुपमकै जीवनीमा आधारित ‘नाटक कुछ भी हो सकता है’ हेर्न आर्मी अफिसर्स क्लब पुगेकी करिष्माले नाटक हेरिसकेपछि अनुपमसँग चिनाजानी गरिन् । त्यसो त सामाजिक सञ्जालमा पनि उनले अनुपमको प्रसंसामा केही शब्द खर्च गरिसकेकी थिईन् । नेपालकी जल्दीबल्दी हिरोईनले आफ्नो नाटक हेरेर भावुक भएको बुझेका अनुपमले करिश्माको शीरदेखि पाउसम्म नियालेनन् मात्रै ‘तपाईमा सौन्दर्यको खानी रहेछ’ भन्ने आशयको प्रतिक्रिया दिए ।

तेरियालाई जिटिभीले तीन वर्षका लागि अनुबन्धित गरेको छ । 'तीन वर्षका लागि जिटिभीकै कार्यक्रमहरुमा सहभागी हुनुपर्ने संझौता गरिएको छ,' आमा अनिताल भनिन् 'तेरियाको भविष्यलाई हेर्दे भारतमै पढाउने कि भन्ने विचार गर्दैछौं ।' जिटिभीले उसका प्रोमासनल कार्यक्रम, टिभी एडका साथै विविध कार्यक्रममा सहभागी बन्न तेरियालाई अनुबन्ध गरेको हो । उनले डिआइडी लिटिल मास्टरको फाइनलमा एडमा खेल्ने अवसर पाइसकेकी छिन् । नेपाल आएपछि विविध कार्यक्रममा सहभागी भएपनि जिटिभीको अनुमति चाहिने भएकाले नाच्न पाएकी छैनन् । 'कही नचाउनुपर्ने भए जिटिभीलाई केही बजेट तिर्नुपर्ने हुन्छ,' आमा अनिताले जानकारी दिईन । आजको नागरिक दैनिकको जुनकिरीमा यो समाचार छ ।

घटना 'जुनकिरीको संगीत' टेलिसिरियल छायांकनताकाको हो। त्यसमा म बाहुनी युवतीको भूमिकामा थिएँ, जो दलित केटाको प्रेममा परेकी हुन्छे। ललितपुरको कुनै दलित बस्तीमा छायांकन भैरहेको थियो। त्यसका लागि मैले भीरबाट हाम फाल्नुपर्ने दृश्य थियो। १० वर्षअघिको कुरा हो यो। हाम फाल्नुपर्ने कुराले म भित्रभित्रै डराएकी थिएँ। नयाँ कलाकार भएकाले पनि कुनै 'आइडिया' फुरिरहेको थिएन। 'कसरी हाम फाल्ने ?' भनेर निर्देशक केपी पाठकसँग सोधें। यत्तिकैमा मेकअप आर्टिस्ट रवि केसीले अघि सर्दै भन्नुभयो- 'यो त सजिलै छ नि निरु, यसरी हाम फाल्नुपर्छ।' उहाँ मलाई सिकाउन भीरबाट हाम फाल्नुभयो। दुर्भाग्यवस उहाँ नराम्रोसँग पछारिनुभयो र खुट्टा 'फ्याक्चर' भयो। सुटिङ रोकियो। उहाँलाई अस्पताल लगियो। सबैजना अस्पतालमा भेट्न गए तर, म जान सकिन। आफ्नै कारणले उहाँले त्यस्तो दुर्दशा भोग्नुपरेकोमा मलाई ग्लानी महसुस भयो। मैले केटालाई हाम्रो प्रेम र समाजको चिन्तनका सम्बन्धमा केही कुरा सम्झाउनु पर्ने दृश्य थियो। त्यसका लागि करिब एक पानाको डायलग थियो। मैले एक सयभन्दा बढी टेक लिँदा पनि उक्त दृश्य दिन सकिन्। निर्देशकले मलाई अर्को दिन गर्ने भन्दै सुटिङ रोकिदिनुभयो। मेरा कारण एक दिनको सुटिङ रोकियो, धेरै लगानी खेर गयो। सोही दिन उक्त दृश्य रोकी अर्को दृश्य दिनुपर्ने भयो। थाहा छैन, पछि के कारणले हो उक्त सिरियल प्रसारण हुन सकेन। यो घटना अहिले पनि सुटिङमा जाँदा मनमा आइरहन्छ। अनि आफ्ना कारणले भएको दु:खद घटनाप्रति पश्चाताप हुन्छ। सोच्छु अब यस्तो गल्ती सकेसम्म दोहोर्‍याउनु नपरोस्।

विवाहकै लागि हेलिकप्टर चार्टर गरेर नायक राजेश हमाललाई सर्लाही बबरगन्जस्थित गाउँ पुर्‍याएपछि हेयरस्टाइलिस्ट सुरेन्द्र ठाकुर एकाएक चर्चामा आए। काठमाडौंका दुई स्थानमा आकर्षक सैलुन खोलेर सेवाप्रदान गर्दै आएका २८ वर्षीय युवा ठाकुरले नायक राजेश हमाललाई आफ्नो विवाहमा बोलाएर स्थानीयवासीमाझ मात्र नभै मुलुकभर आफूलाई परिचित गराए। आफ्नो विवाहमा राजेश हमाललाई निम्त्याउने लामो समयदेखिको सपना साकार पार्न सुरेन्द्र हेलिकप्टरको व्यवस्था गर्नसमेत पछि परेनन्। धेरैलाई लहड लागे पनि सुरेन्द्र भने आफ्नो अभिभावक सम्झिएर राजेशलाई निमन्त्रणा गरेको बताउँछन्। ३ 'ह' अर्थात् हमाल, हेलिकप्टर र हल्ला यो साता नेपाली चलचित्रमा चर्चाको विषय बने। केही नेपाली चलचित्रकर्मीको विवाह जस्तै एक हेयर स्टायलिस्टको विवाहको खबरले पनि यो साता मिडियामा केही स्थान पायो। असार २० गते शुक्रबार बिहान करिब ११:२० बजे अभिनेता राजेश हमाल एयर डाइनेस्टीको हेलिकप्टरबाट नाई सुरेन्द्र ठाकुरको विवाहका लागि सर्लाहीको बबरगंजतर्फ उडे। ६ सिट क्षमताको उक्त हेलिकप्टरमा सवार हमालका लागि यो यात्रा नौलो नभए पनि सोही हेलिकप्टरमा सवार अरूका लागि भने नौलो थियो। सायद त्यही भएर पनि होला, हेलिकप्टरले भुइँ छोड्दा चसक्क भएको मन केहीबेरको आनन्दित यात्रासँगै पुन: बल्झियो जब अभिनेता हमालले भने, 'फर्किनु पर्ला जस्तो छ।' हेलिकप्टरको रुट र मौसमसँग पूर्ण जानकारीको अभाव भएरै होला उडेको केहीबेरपछिको सिमसिमे पानी र डाँडाको वरपर मडारिएका बादलसँग भएको हेलिकप्टरको लुकामारीका कारण हामी सञ्चारकर्मी मात्र होइन हमालको अनुहारको चमक पनि केही खस्किएको थियो। डर कसलाई लाग्दैन र ? हामीभन्दा कैयौं बढी उडान गरेका क्याप्टेन सुरज थापाले पनि डाँडामाथिको त्यो कालोबादल छेड्ने आँट गरेनन् र जंगलमा भौतारिएको यात्रीझै अनेकौं गौंडाहरूबाट वैकल्पिक बाटो रोज्दासमेत सुरक्षित महसुस नभएपछि आकाशको चरोले रूखको हांगामा खुट्टा अड्याएझैं क्याप्टेन थापाले हेलिकप्टरलाई एउटा खोलाको किनारमा देखिएको फुटबल चौरमा अड्याए। शायद पहिलो पटक यस्तो हेलिकप्टरले यसरी उक्त चौरमा खुट्टो अड्डयाएको देखेर गाउँ वरपरका दर्जनौं महिला/पुरुष र बालबालिका हेलिकप्टरतर्फ झुम्मिए। अघिल्लो सिटमा रहेका अभिनेता हमाललाई अभिवादन गर्दै नजिकिएका गाउँलेहरूबाट थाहा भयो कि त्यो ठाउँ सिन्धुलीको क्यानेश्वर गाउँ विकास समिति रहेछ। नेपाली चलचित्रका मात्र होइन अभिनेता राजेशका पनि असली फ्यान थिए ती स्थानीयबासी, तिनैसँगको केहीबेरको अन्तरक्रियापछि क्याप्टेनले पुन: एकपटक आकाशमा अघि बढ्ने प्रयास गरे। आकाशका अनेकौं घुम्ती यसरी घुमेको पहिलो अनुभवसँगै निकैबेरपछि जब जमिनमा बागमती सिँचाइ आयोजनाको बाँधस्थल आँखाले ठम्यायो तब आफूलाई सुरक्षित मात्र मानिएन गन्तव्यमा पुग्ने विश्वास पनि बढेर गयो। यात्राका क्रममा हामी जति त्रसित थियौं त्योभन्दा बढी त्रासदी विवाह घरमा भैसकेको रहेछ, किनभने ११:२० मा उड्यौं भनी फोनमा आएको खबर ३५ मिनेटको हवाई यात्राका लागि, आखिर किन यति समय लाग्यो कतै....। उक्त शंका गलत निस्कियो जब बबरगंजको आकाशमा हेलिकप्टर ल्यान्ड गरी हामी सबै दुलहा सुरेन्द्र रहेको ठाउँमा पुग्यौं र जसरी अभिनेता हमालको सम्मानमा फूलका माला र तालिका पर्रा छुट्टे त्यससँगै दुलहा सुरेन्द्रको मुहार पनि उज्यालो देखियो। प्राय: सबै ठाउँमा जस्तै हमालले त्यहाँ रहेको माइक समाते र भने कस्तो छ तपाईंहरूलाई ? सञ्चै हुनुहुन्छ ? तालि र हुटिङसँगै टाउको हल्लाएर हमालको प्रश्नको उत्तर दिएका बबरगंजबासीसँगको करिब ५० मिनेटको बसाइपछि हामी पुन: काठमाडौंका लागि उड्यौं आकाशमा उडेको करिब १५ मिनेटपछि फेरि थाहा भयो त्यो आकाशमा मडारिएको कालोबादलले फेरि हाम्रो बाटो छेकिसकेको रहेछ उक्त बादल छिचोल्ने अनेकौं प्रयास बिफल भएपश्चात क्याप्टेनले मकवानपुरको शिखरपुरमा एउटा फुटबल चौर देखेपछि फेरि हेलिकप्टर त्यही अड्याइदिए। झन्डै २ वर्षअघि अग्नि एयरको विमान दुर्घटना भएको नजिकको स्थान भएर होला स्थानीयबासीले हस्याङ-फस्याङ गर्दै हेलिकप्टरको घेरा हाले। अँध्यारो अनुहार लगाएर हेलिकप्टरतर्फ अघि बढेका स्थानीयबासीले जब राजेश हमाललाई देखे तब आश्चर्यमा मात्र परेनन् उनकै तस्बिर खिच्न धमाधम मोबाइल फोनका क्यामरा अन गरे। बिहान खाएको खाना एवं विवाहको भोजमा खाएको फलफूल र २ टुक्रा मिठाईले शायद सबैको पेटबाट ठाउँ छोडिसकेको थियो। त्यही भएर पनि हेलिकप्टर जमिनमा अडिनासाथ नजिक आएका गाउँलेहरूसँग सबैले एकै स्वरमा सोध्यौं केही खान पाइँदैन यहाँ ? गाउँ अलिकति पर छ ? खानका लागि हरियो मकै नै आँखा अगाडि आयो र गाउँलेले केहीबेरमै पोलेर ल्याउने तयारी गरे। झन्डै-झन्डै आधा घन्टा नाघी सक्दासमेत मकै नआएपछि साह्रै भोकाए छन् क्यारे हमाल पनि चुलोसम्मै पुगेर मकै पोलेको गतिविधि नियाली ढिलो हुने बुझेर सबै हेलिकप्टरतर्फ लाग्यांै। करिब-करिब आशामारिसकेको पोलेको मकै हेलिकप्टर उडाउने तयारी गर्नै लाग्दा आइपुग्यो र त्यहीबेला मकै हेर्दा मनमनै लाग्यो नखाउ भने दिनभरिको सिकार खाउ भने....। मकैको अवस्था हेर्दा लाग्थ्यो २५ प्रतिशत पोलिएको मकै बाँकी काँचै थियो तर पनि लाग्यो 'भोजनभन्दा भोकै मीठो'। हामीले सुन्दै अनि देख्दै आएका थियौं हमाल सुटिङकै सेटमा पनि बेग्लै खाना खान्थे र अरूभन्दा छुट्टै बसेर खान्थे तर आजका हमाल भने फरक थिए, हामीले त मकै हातैले छोडाएर खायौं हमालका दाँत पनि बलियै रहेछन्, मकै छोडाउन उनले हातको सहारा लिएनन बरु दाँतैले मकैको घोघा थोते बनाए। त्यहीबीच गाउँलेहरूले करिब १० वटा जति लोकल कुखुराको अण्डा पनि उसिनेर ल्याइदिए तर क्याप्टेनले मौसम खुले जस्तो छ भने पछि भोक सहेरै भए पनि हामी उडानतर्फ लाग्यौं। फेरि पनि दुर्भाग्य नै भनौं मौसमले साथ दिएन र फेरि पनि आकाशमै अनेकौं बाटाहरू खोज्ने प्रयास क्याप्टेनले गरिरहँदा काठमाडौंको दूरी निकै लामो हुँदै थियो। जसोतसो क्याप्टेनले हेलिकप्टरबाटै भए पनि काठमाडौंको कंक्रिट बस्ती देखाए। त्यतिबेला हामी झन्डै-झन्डै फर्पिङ नजिक पुगिसकेका रहेछौं, अब काठमाडौं उत्रने पक्का भएपछि हमालले पनि भोक सम्झिए छन् क्यार। अघि हेलिकप्टरको अगाडि राखिएको अण्डामध्येबाट एउटा अण्डा निकाली पछाडि दिँदै खाने भनी इशारा गरे विचारा हमाल कसरी थाहा पाउन उनले जसलाई इशारा गरे उनी साकाहारी हुन् भन्ने कुरा ! नखाने भनी मुन्टो हलाइए पछि राजेशले बुझे पछाडि बसेका कसैले नखाने रहेछन्। त्यसपछि त हामीले मात्र होइन हमालका सहायक दीपेन्द्र महतोले पनि अण्डा खाने आशा मार्नुपर्‍यो। यिनै केही त्रासदी र रमाइलो अनुभवसँगै अपराह्न ४ बजे त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमान स्थलमा ओर्लिएका मात्र के थियो हमालले भने १ घन्टाका लागि हेलिकप्टर बुक गरिएको भए पनि आज १५ लाखबराबरको हेलिकप्टर चढियो होला। हमालको बोली भुइँमा खस्न नपाउँदै एकजना अनलाइन पत्रकार साथीले फोन गरेर यात्राका बारेमा जिज्ञासा राख्दा यिनै कुरा भन्न मात्र के भ्याएका थिए केहीबेरमै समाचारको हेडलाइन बनेछ- १५ लाखको हेलिकप्टर चढेर हमाल सर्लाही पुगे। त्यतिमात्र होइन खराब मौसमका बीच क्याप्टेनले जबर्जस्ती नै भए पनि मकवानपुर पुर्‍याएको भन्दा पत्रकार मित्रले के सुने कुन्नी हमाललाई जबरजस्ती मकवानपुर लगियो भनेर त्यसैलाई समाचारमा समेत उल्लेख गरे। न्युज ब्रेक गर्ने ट्रेन्ड चलिरहेका बेला सोही अनलाइनको समाचारलाई तोडमोड गरी लाइभ रिपोर्टिङझै बनाउन खोज्दा अन्य केही अनलाइनले समेत हमालको यो यात्राका मनगढन्ते कुरा लेखिरहे अनि मैले जान्दै नजानेको एउटा अनलाइनमा त समाचारै आयो प्रदीप निरौलाले यसो भने भनेर। यसरी हमालको यात्राका अफवाहहरू फैलिरहँदा यो चर्चामा मिसिएर राम ठाकुर पनि आइपुगे अनि उनले समेत भनिदिए हमालको निजी ठाकुर त म हो सुरेन्द्र होइन। राम पनि हमालकै नाई हुन तर के हमालको केशमा आजसम्म रामले मात्रै कैंची चलाएका छन् ? प्रदीप निरौला (लेखक सञ्चारकर्मी तथा म्युजिक भिडियो निर्देशक हुन्) हमाललाई हेलिकप्टर निम्तो विवाहकै लागि हेलिकप्टर चार्टर गरेर राजेश हमाललाई सर्लाही बबरगन्जस्थित गाउँ पुर्‍याएपछि हेयरस्टाइलिस्ट सुरेन्द्र ठाकुर एकाएक चर्चामा आए। काठमाडौंका दुई स्थानमा आकर्षक सैलुन खोलेर सेवाप्रदान गर्दै आएका २८ वर्षीय युवा ठाकुरले राजेश हमाललाई आफ्नो विवाहमा बोलाएर स्थानीयवासीमाझ मात्र नभै मुलुकभर आफूलाई परिचित गराए। आफ्नो विवाहमा राजेश हमाललाई निम्त्याउने लामो समयदेखिको सपना साकार पार्न सुरेन्द्र हेलिकप्टरको व्यवस्था गर्नसमेत पछि परेनन्। धेरैलाई लहड लागे पनि सुरेन्द्र भने आफ्नो अभिभावक सम्झिएर राजेशलाई निमन्त्रणा गरेको बताउँछन्। पछिल्ला केही वर्षयता नायक हमालसँगको सम्बन्धले पनि उनलाई विवाहमा हमालको उपस्थिति अपरिहार्य लागेको हो, सुरेन्द्रले भने- 'राजेश दाइको हेयरकटका निम्ति म धेरै पटक उहाँको घरमै पनि पुगेको छु, उहाँ सबैले मन पराउने हिरो त हो नै, मेरो अभिभावक पनि हुनुहुन्छ, त्यसैले मैले विवाहमा जसरी भए पनि उहाँको उपस्थिति आवश्यक सम्झिएँ।' त्यसो त हमाल पनि सुरेन्द्रकोे शिल्पबाट प्रभावित थिए, सुरेन्द्रले हेलिकप्टरको व्यवस्था गर्ने कुरा सुनाएपछि अरू सेड्युअल एकातिर सार्दै हमाल बबरगन्ज जान तयार भए। सुरेन्द्रलाई आशीर्वाद दिने क्रममा हमालको खुसी प्रस्ट झल्किन्थ्यो। धेरैले राजेश हमाल हेलिकप्टर बुक गरेपछि विवाहमा जान तयार भएको कुरा बुझिरहेका बेला हमालले भने सुरेन्द्रसँगको आत्मीय सम्बन्धका कारण उनको विवाहमा सरिक भएको बताएका छन्। केही समयअघि हमालको विवाहमा सञ्चारकर्मीहरूलाई समेत रोक लगाइएका बेला सुरेन्द्र बेरोकतोक विवाहस्थलमा आवतजावत गरिरहेका देखिन्थे। विवाहकै दिन पनि हमालको हेयरकट र अन्य सेवा प्रदान गरेका सुरेन्द्रले भने- 'म अत्यन्तै खुसी छु, मैले राजेश दाइलाई विवाहमा सरिक गराउन चाहेको थिए, मेरो सपना पूरा भएको छ।' सिभिलमल तथा कुमारीपाटीमा सुपरकट सैलुन सञ्चालन गर्दै आएका हेयरस्टाइलिस्ट सुरेन्द्रले आफ्नो विवाहमा सर्लाही जान हेलिकप्टरको व्यवस्था गरेको कुरा सुनाउँदा धेरैलाई आश्चर्य पनि लागेको थियो। एउटा जर्बजस्त फ्यान वा नायक हमालसँग नजिकको सम्बन्ध भएको व्यक्तिले आफ्नो विवाहका लागि हेलिकप्टर नै चार्टर गर्नु त्यति आश्चर्यको कुरा भने होइन, तर नेपालमा यस प्रकारले कसैले विवाहकै लागि चर्चित सेलिब्रेटीलाई बोलाएको कुरा भने नौलो थियो। धेरैले अचम्म मान्नुपर्ने कुराचाहिँ हेलिकप्टर चार्टर गर्न महंगो हुनुनै थियो। हेयरस्टाइलिस्ट सुरेन्द्रले १ लाख ६० हजार रुपैयाँ खर्चिएर भए पनि महानायकलाई आफ्नो विवाहमा सरिक गराउन उपयुक्त माने। त्यहाँ राजेश हमालको स्टारडमले पनि काम गरेको थियो। फ्यानभन्दा पनि अभिभावक मानेर सुरेन्द्रले हमाललाई निम्त्याएको विवाहस्थलमा उपस्थित सबैले देखे। विवाहस्थलमा राजेशलाई पटक पटक ढोग्दै सुरेन्द्रले आशीर्वाद लिए। विगत १० वर्षदेखि काठमाडौंमा हेयर डिजाइन एवं कटिङको पेसा अपनाउँदै आएका युवा हुन्, सुरेन्द्र ठाकुर। धन भएर भन्दा मन भएर हेलिकप्टर खर्च गरेको सुरेन्द्र बताउँछन्। त्यसो त पछिल्ला केही वर्ष यता दुईवटै स्थानको व्यवसाय रामै्र भएकाले पनि विवाहमा मन खोलेर खर्च गरेको उनी निर्धक्क बताइरहेका थिए। सुरेन्द्रको विवाहमा हमाललाई देखेर स्थानियवासी पनि दंग थिए। राजेश हमालसँग तस्बिर खिचाउन चाहनेहरूको लावालस्कर बढ्दै गएपछि प्रहरीले रोक्नुपरेको थियो।

यो तस्बिर हेरेपछि तपाई पनि हैरान हुनुहुनेछ । ईन्टरनेटमा सनसनी मच्चाएको नायिका श्रद्धा कपुर र नायक आदित्य रोय कपुरको यो तस्बिरले तपाईलाई अचम्ममा पार्न सक्छ । दुई कलाकारको व्यक्तिगत तस्बिर ईन्टरनेटमा लिक भएको छ । दुई फरक-फरक स्थानका तस्बिरलाई जोडेर सामाजिक संजालमा तस्बिर पोष्ट गरिएको छ । तर हैरान हुने कुरा के छ भने, श्रद्धा र आदित्यको टिसर्ट एउटै छ । श्रद्धाले व्यायम गर्दै गरेको अवस्थाको तस्बिरमा उनले लगाएको टिसर्ट र आदित्यले लगाएको टिसर्ट एउटै छ । आखिर श्रद्धाको टिसर्ट कसरी आदित्यको शरीरमा पुग्यो, सबैभन्दा आश्चर्यलाग्दो बिषय यो हो । यी दुइ एकअर्काको प्रेममा रहेको चर्चा बलिउड बजारमा लामो समयदेखि चलिरहेको छ ।

चेतनाथ आचार्य आफ्नो ल्यापटपमा फेसबुक खोल्नासाथ चन्चला नाम गरेकी केटीको अनुरोध देख्यो। उसलाई यसरी फेसबुकमा साथी बन्न दैनिक अनुरोध आउने गर्छन्। तर, ऊ जोकोहीलाई साथी बनाउँदैन। नेपालीले पठाएको अनुरोधलाई भने उसले छानबिन गरेर उचित लागेमा साथी बनाउने गर्छ। उसले चन्चलाको प्रोफाइलमा गएर हेर्‍यो। फेसबुकमा रहेका चन्चलाका साथीहरुलाई केलायो। तर कतैबाट पनि उसले चन्चलाका बारेम भेउ पाउन सकेन। अनि उसले चन्चलालाई अस्वीकार गर्‍यो। दुई हप्तापछि फेरि चन्चलाले फेसबुकमा एउटा सन्देश पठाई। सन्देशमा लेखिएको थियो 'म तपाईंको फ्यान हुँ। मैले तपाईंका सबै कथाहरु पढेकी छु। धेरै अगाडिदेखि तपाईंलाई भेट्न खोजेँ तर कुनै सम्पर्क सूत्र फेला पारिँन। बल्ल फेसबुकमा तपाईंलाई पत्ता लगाएर अनुरोध पठाएकी थिएँ। तर खै कुनै रेस्पोन्स पाइँन। तपाईंसँग जरुरी कुरा गर्नुछ। तपाईंलाई दुईवर्षदेखि म खोजिरहेकी छु। कृपया मेरो मित्रतालाई स्वीकार गरिदिनुहोला।' दोधार र दोमनको दोसाँधमै उसले चन्चलाको फेसबुकको मित्रतालाई स्वीकार गर्‍यो। तुरुन्तै चन्चला अनलाइन देखिई। अनि उसको सन्देश टुप्लुक्क देखा पर्‍यो 'मेरो अनुरोध स्वीकार गर्नु भएकोमा धन्यवाद।' अल्छी मान्दा मान्दै उसले चन्चलालाई लेख्यो 'तपाईंलाई पनि धन्यवाद।' बिहान अथवा बेलुकाको समयमा प्राय चन्चला अनलाइन देखिन्थी। अनि च्याट गर्न थालिहाल्थी। उसलाई फेसबुकमा च्याट गर्न त्यति जाँगर लाग्दैनथ्यो। व्यस्तता र कामको थकावटका बीचमा फेसबुकमा हुने बेतुकका कुराकानी, अनावश्यक लिङ्क, लाइकको अपेक्षामा राखिएका तस्बिर, क्याण्डीक्रस खेल्ने निम्तो, मनोरन्जक भिडियो, जन्मदिन र बिबाहको वार्षिकोत्सवका नोटिफिकेसन आदिले उसको तनाव बढ्ने गर्दथ्यो। तर पनि ऊ फेसबुकलाई पूरै बेवास्ता गर्न पनि सक्दैनथ्यो। पुराना साथीहरुसँग बिचारको आदानप्रदान, सन्चोबिसन्चो, सिर्जना र अनुभव लेनदेन, नयाँ गतिविधिको जानकारी लिने राम्रो माध्यम फेसबुक नै थियो। फेसबुकले दिएको दैनिक झन्झटभित्र अब चन्चला थपिई। चन्चलाले गर्ने कुराहरु उसले लेखेका कथामा केन्द्रित हुन्थे। ऊ एउटा कथाकार हो। उसले दुईवर्ष अगाडि प्रकाशन गरेको कथा सङ्ग्रहले निकै चर्चा पाएको थियो। एकाध पुरस्कार पाउन पनि सफल भएको थियो। पत्रपत्रिकाहरुका पाना उसका अन्तर्वार्ता र कथा सङ्ग्रहका समीक्षाले भरिन्थे। फेसबुकमा च्याट हुन थालेको दुई हप्तापछि नै चन्चलाले उसलाई भेट गर्न समय मागी। अनि बल्ल उसले चन्चलालाई आफू नेपालमा नभएको बतायो। ऊ विदेशमा बसोबास गर्न थालेको एक वर्ष हुन लागेको थियो। उसलाई भेट गर्न नपाएकोमा चन्चलाले दुःख मनाउ गरी। उनीहरुबीचमा फेसबुक च्याट भने जारी रह्यो। एक दिन चन्चलाले सोधी 'तपाईं कथा लेख्दा काल्पनिक पात्र उभ्याउनुहुन्छ कि यथार्थ?' उसले कुरा बुझेन। स्पष्ट पार्न अनुरोध गर्‍यो। चन्चलाले भनी 'तपाईंका कथा यथार्थ घटनामा आधारित हुन्छन् कि काल्पनिक घटनामा भनेर सोधेकी क्या। कुनै कथा लेख्दा त्यसको प्लट कसरी निर्धारण गर्नुहुन्छ?' कथाकार केहीबेर मुस्कुरायो चन्चलाको प्रश्नले। अनि गम्भीर भएर सोच्न थाल्यो आफूले कसरी कथा लेख्यो उसलाई थाहा छैन। तर चन्चलाको प्रश्नको उत्तर त उसले दिनै पर्थ्यो। नत्र चन्चलाले प्रश्न खप्ट्याइहाल्थी। उसले छोटो उत्तर लेख्यो केही यथार्थ र केही काल्पनिक। तर उत्तर ऊ आफैँलाई चित्तबुझ्दो लागेन। उसले फेरि लेख्यो 'कुनै पनि यथार्थ घटना कथा हुन सक्दैन। कथा भनेको पाठकका लागि मन छुने खालको हुनुपर्छ। त्यसकारण यथार्थ घटना समाचार बन्न सक्छ तर कथा बन्न सक्दैन। अनि कोरा काल्पनिक कुरा जिबन्त हुँदैन। मरुभूमि देख्दै नदेखेको र त्यहाँ नपुगेको व्यक्तिले मरुभूमिको कल्पना गरेर कथा लेख्न सक्दैन। हिमाल आरोहण गरेको र समुद्रमा पौडी खेलेको कुरालाई त्यसै कल्पना गर्न सकिन्न। प्रशव वेदनाको अनुभवलाई एउटी आमाको वर्णनजस्तो कुनै पुरुष कथाकारले गर्न सक्दैन। त्यसकारण एउटा कथाकारले समाजमा भएका यथार्थ घटनामा कल्पनाको रङ लगाउँदा राम्रो कथा बन्छ। कथाकार कल्पनाशील हुनुपर्छ ढुङ्गाभित्र संसार देख्नसक्ने। चित्रकारको हातजस्तो हुनुपर्छ कथाकारको दिमाग, जहाँबाट नयाँ सिर्जना गर्न सकियोस्। जसरी दम्पत्तिको सहबासबाट नयाँ बालकको जन्म हुन्छ त्यसरी नै कल्पना र यथार्थको समिश्रण नै कथाको भ्रुण हो।' चन्चलाले लेखी 'यो त दार्शनिक कुरा हो। म यस्तो कुरा बुझ्दिन। तर तपाईंको कथा सङ्ग्रहमा भएको एउटा कथा ठ्याक्कै मेरो जीवनसँग मिलेको छ।' चन्चलाको कुरा सुनेर कथाकार छक्क पर्‍यो। 'कुन कथामा के कुरा मिल्न गयो तपाईंको जीवनमा?' उसले प्रश्न गर्‍यो। चन्चलाले उसको प्रश्नको साटो प्रश्नै तेर्स्याई 'रित्तो कोठाको तस्बिर कथा कसले भनेर लेख्नुभयो?' चन्चलाको प्रश्न उसका लागि अस्वाभाविक र आकस्मिक थियो। ऊ रनभुल्लमा पर्‍यो। उसले प्रश्नको व्याख्या माग्यो। चन्चलता च्याटमा लेख्दै गई 'त्यो कथामा वर्णित तारा मै हुँ। तपाईंले पात्रको नाम र ठेगाना मात्र फरक रुपमा प्रयोग गर्नु भएको रहेछ। हाम्रै घरमा बस्न आउनु भएको थियो पारस जसलाई तपाईंले प्रकाश भनेर कथामा वर्णन गर्नुभएको छ। उहाँको घर तपाईंले इलाम भन्नु भएको छ तर उहाँको घर इलाम हैन सोलुखुम्बु हो। पहिले पहिले म पारसलाई घृणा गर्दथ्येँ। बहिनीले चाहिँ खुब माया र सम्मान गर्थी। यो कुरालाई त कथामा त्यसरी नै लेख्नुभएको छ। पछि उहाँको जन्मदिनमा हाम्रो झगडा भयो। तपाईंले कथामा मेरो जन्मदिनमा उहाँलाई नबोलाएको लेख्नुभएको रहेछ। वास्तवमा जन्मदिन पारसको थियो मेरो हैन। उहाँले हामी सबैलाई बोलाउनु भएको थियो तर म गएकी थिइँन। पछि साथीहरुको कुरा र बहिनीले उहाँका बारेमा भनेको कुराले मेरो मनमा परिवर्तन आयो। पारसले मेरो चित्र बनाएको पनि तपाईंले कथामा लेख्नु भएको छ। तर मेरो बारेमा लेखेको कविताको प्रसङ्ग कथामा छैन। पहिले म पारसलाई घृणा गर्थेँ। तर जब म उहाँलाई माया गर्न थालेँ मैले मनको कुरा बताउन नपाइकन उहाँ डेरा सरेर जानुभयो। तपाईंले त्यही कुरा लेख्नुभएको छ। मलाई लाग्छ तपाईंले पारसलाई भेटेको हुनुपर्छ। उहाँले सबै घटना सुनाएपछि तपाईंले त्यो कथा लेख्नुभएको हुनुपर्छ।' चन्चलाको कुराले कथाकार छक्क पर्‍यो। फेसबुकको च्याटमा उसले चन्चलालाई लेख्यो 'मैले त्यो कथा कल्पना गरेर लेखेको हुँ। कुनै पारसले मलाई भनेको हैन। यस्ता घटना हाम्रो समाजमा सामान्य हुन्छन्। त्यसकारण मैले समाजमा हुनसक्ने कुनै घटनाको कल्पना गरेको हुँ। तपाईंको जीवनमा मिल्न गएकोमा म क्षमापार्थी छु। तपाईंले भनेजस्तै कथाका कतिपय प्रसङ्गहरु ठ्याक्कै मिलेका छैनन्। मैले सो कथामा पात्रको नाम प्रकाश र तारा राखेको छु। मैले कथामा प्रयोग गरेको प्रकाशको घर इलाम हो। उसलाई घरबेटीकी छोरी ताराले आफ्नो जन्मदिनमा बोलाइन। कारण ताराले प्रकाशलाई घृणा गर्छे। पछि ताराको मन फर्किन्छ। ऊ प्रकाशलाई सम्मान गर्न थाल्छे। प्रकाशले ताराको एउटा चित्र बनाउँछ र उसलाई दिएर जान्छ। त्यसकारण यो कथाको विषयवस्तु तपाईंको जीवनको केही भागसँग मिल्न गएको संयोग मात्र हो। त्यो कथालाई सङ्ग्रहमा प्रकाशन गर्नुभन्दा झण्डै दस वर्ष पहिले मधुपर्कमा प्रकाशन गरेको थिएँ। कथा छापिएको दुई महिनापछि नेपालगन्जका एकजना व्यक्तिले पनि आफ्नोजीवनको साँचो कहानी हो भनेर प्रतिक्रिया छपाउनु भएको थियो। त्यसकारणले पनि मैले कथामा छानेको विषय सफल रह्यो भन्ने मलाई लागेको छ। किनभने एउटा श्रष्टाले कल्पना गरेको विषय कसैकसैको जीवनको नजिक हुनुपर्छ अनि मात्र जिबन्त हुनसक्छ।' चन्चलाले कथाकारको कुरा पत्याइन। उसले प्रत्युत्तरमा लेखी 'ठीकै छ। तपाईंले पनि कसैलाई गोप्य राख्ने बचन दिनुभएको होला। तर म यत्तिका वर्षदेखि पारसलाई खोजिरहेकी छु। मैले तपाईंलाई भेट गर्न खोजेको पनि पारस भेट्नका लागि मात्र हो। संयोगको कुरा त मैले तपाईंको कथा पढ्नु चाहिँ हो। नत्र म उस्तो कथाहरु पढ्ने मान्छे हैन। कृपया मलाई पारसको ठेगाना अथवा कुनै सम्पर्क माध्यम दिनुहोस्। मलाई त्यति मात्र चाहिएको हो। मैले तपाईंबाट अरु कुनै अपेक्षा गरेकी छैन। म कसम खान्छु पारसको सम्पर्क तपाईंले गराएको भन्ने कुरा मरे पनि भन्ने छैन।' चन्चलाको कुराले कथाकार झन् झन् आश्चर्यचकित हुनथाल्यो। उसले जति गरे पनि चन्चलाको चित्त बुझाउन सकेन। धन्न नेपालमा लोडसेडिङले गर्दा चन्चलाले धेरै लामो समय कथाकारसँग च्याट गर्न पाइन। तर चन्चलाले फेसबुकमा कथाकारलाई दैनिक झिँझो गर्न छोडिन। उनीहरुबीचमा दैनिक त्यही विषयम घण्टौँसम्म कुरा हुन्थ्यो। अब कथाकारले चन्चलाको समस्या र गाँठी कुरा थाहा पाउने मनसाय लियो। सुरुसुरुमा उसलाई चन्चलासँग च्याट गर्न झन्झट लाग्थ्यो। तर अब रमाइलो लाग्न थाल्यो। उसले चन्चलाका कुरा खोतल्न थाल्यो। चन्चला पनि पारस पाउने मृगतृष्णामा सबै ओकल्दै गई। चन्चला कक्षा नौमा पढ्दै गर्दा पारससँग उसको परिचय भएको रहेछ। पारस चन्चलाको घरमा डेरामा बस्न थालेपछि परिचयसँगै चन्चलाको मनमा पारसप्रति घृणा रहेछ। उसले पारसलाई घरबाट निकाल्नका लागि विभिन्न तिड्कम् गरी तर सफल भइन। पारसको सहनशीलता र घरपरिवारमा सबैले मन पराउने कारणले गर्दा चन्चलाको सँधै हार भयो। पारसले आफ्नो जन्मदिनमा घरका सबैलाई बोलाएको तर चन्चलाचाहिँ नगएको घटनाबाट परिवेश बदलिदियो। त्यही साँझ चन्चला र पारसबीचमा सानो झगडा भयो। तर, साथीहरु र बहिनीको कुराले चन्चलाको मन फेरियो। ऊ पारसलाई सम्मान गर्न थाली। पारसले चन्चलाको बारेमा राम्रा राम्रा कविता लेखेको पनि उसले बताई। फेसबुकका च्याटले कथाकारलाई रमाइलो लागिरहेको थियो भने चन्चला गम्भीर बन्दै गएकी थिई। एक दिन च्याटमा उसले कथाकारलाई लेखी 'अझ मैले डायरीको कुरा गरेकै छैन। सायद तपाईंलाई पनि थाहा छैन होला त्यो डायरीका बारेमा?' कथाकारले तत्कालै सोध्यो 'कुन डायरी?' 'हो मलाई थाहा थियो। पारसले अरु कुरा भनेपनि डायरीका बारेमा पक्कै भन्नुभएको छैन। किनभने त्यो डायरी नितान्त उहाँको व्यक्तिगत थियो जसमा उहाँले मेरा बारेमा आफ्ना भावना राख्नु भएको छ।' चन्चला लेख्दै गई 'कोठा छोडेर जाँदाखेर झुक्किएर हो अथवा जानीजानी हो कोठामा डायरी छोडेर जानुभएछ। मैले त्यो डायरी पढेँ। त्यहाँ मेरा बारेमा थुप्रै कुरा लेखिएको छ। त्यो डायरीको भाषा म त्यतिखेर कक्षा नौमा पढ्ने फुच्चीले के बुझ्थेँ र। अहिले पो त्यो डायरी जति पढ्यो उति पढौँ पढौँ लागेर आउँछ। हरेक पानामा म पारसकै अनुहार चम्किरहेको पाउँछु। त्यतिबेला अहिलेजस्तो मोबाइलफोन र फेसबुकको जमाना थिएन। उहाँको कुनै सम्पर्क माध्यम मसँग छैन। भएदेखि म अहिल्यै उहाँ जहाँ भए पनि उडेर पुग्ने थिएँ र भेट्ने थिएँ।' कथाकारको पहिले कथा सङ्ग्रह हो 'रित्तोकोठाको तस्बिर'। त्यो सङ्ग्रहभित्र दसवटा कथा थिए उसका। त्यसमध्येको एउटा कथा थियो 'रित्तो कोठाको तस्बिर' शीर्षकथा। कथाकारले पनि आफ्ना कथाहरुमध्ये सबैभन्दा राम्रो कथा मानेको थियो त्यो शीर्ष कथालाई। तर एउटी पाठक त्यही कथालाई मुद्दाका रुपमा उठाइरहेकी छे। ऊसँग कुनै बनिबनाउ उत्तर पनि छैन। उसले केटीलाई कुनै मानसिक बिरामी ठानेर उपचारको सल्लाह दिन पनि सकिरहेको छैन। चन्चला च्याटमा आफूले भोग्दै आएका कहानी पस्किरहेकी छे। स्नातकोत्तर पढाइ पनि सकेकी छे उसले यसबेला। उसलाई अभिभावकले बिहे गर्न कर गरिरहेका छन्। आफन्तहरुले केटा हेराउन कोही फोटो बोकेर आउँछन् त कोही मान्छे नै लिएर घरमा आउँछन्। ऊ भने पारसकै पर्खाइमा छे। ऊ साउने सोमबारको ब्रत पारसकै लागि बस्छे। तीजमा पानी पनि नखाईकन पारस पाऊँ भन्दै पूजा गर्छे। स्वस्थानीका कथा त उसका आफ्नै भोगाइजस्ता लाग्छन् रे उसलाई। कथाकारले चन्चलालाई बुझाउन धेरै प्रयत्न गर्‍यो। उसले सोलुखुम्बुतिरको कुनै पारसलाई नचिनेको अर्थ्यायो। उसले रित्तो कोठाको तस्बिर कथा लेख्दाको समय पनि बतायो। तर चन्चलाले उसको कुनै कुरामा विश्वास गरिन। कथालाई मात्र विश्वास गरिरही। उसले च्याटमा लेखी 'अब तपाईंले मलाई सहयोग गर्नुहुन्न भने म के गरौँ त। एकपटक सोलुखुम्बु जान्छु र उहाँका बारेमा सोधखोज गर्छु।' कथाकार र चन्चलाबीचमा दैनिकजसो च्याट हुन्थ्यो। नेपालमा हुने लोड सेडिङले गर्दा कहिले आधा घण्टामै कुरा टुङ्ग्याउन बाध्य हुनुपर्थ्यो भने कहिले घण्टौँ च्याट हुन्थ्यो। बिना पूर्व जानकारी चन्चला फेसबुकमा आउन छोडी। एक दिन दुई दिन हुँदै हप्ता दिन बित्यो। कथाकारलाई पनि फेसबुकमा चन्चलासँग च्याट गर्ने नसा चढिसकेको थियो। अरुसँग जतिसुकै च्याट गरे पनि चन्चलासँग च्याट गरेजस्तो भएन। उसलाई एक प्रकारको न्यास्रो लाग्न थाल्यो। चन्चला साँच्चै सोलुखुम्बुतिर गइहोली भन्ने उसले सोच्यो। दुईहप्तापछि चन्चला आई। आफ्नो दाइ मोटरसाइकल दुर्घटनामा परेर अस्पतालमा कुर्नु परेकाले फेसबुकमा आउन नसकेको उसले बताई। फेरि कथाकार र चन्चलाबीचमा नियमित च्याट हुन थाल्यो। कथाकारले पारसलाई बिर्सनका लागि चन्चलासँग आग्रह गरिरह्यो। तर चन्चला दृढ थिई पारस पाउने आशामा। ऊ भन्थी 'नङ र मासु अलग भएर रहन सक्छन्? पारस काया हो म उसको छाया। भन्छन् अन्धकारमा त छायाले कायालाई पछ्याउन सक्दैन। तर त्यहाँ छाया नदेख्नेको गल्ती हो। छाया त अन्धकारमा पनि हुन्छ। त्यहाँ त ज्योति पो हुँदैन। पारस पानी हो अनि म तिर्खा। तिर्खा लागेपछि पानी जहाँ भए पनि पाइन्छ। पाइएन भने मरिन्छ। म पनि पारस भेटिँन भने मर्छु। आखिर सबैले एकदिन मर्नैपर्छ। कोही पनि अजम्बरी छैन।' कथाकारले चन्चलालाई फेसबुकमा धेरै समय दिनु उचित ठानेन। ऊ विदेशमै बसेर आफ्नो दोस्रो कथा सङ्ग्रहको तयारी गरिरहेको थियो। अकस्मात उसका बिचारमा नयाँ कथा फुर्‍यो। उसले चन्चलाकै व्यथालाई समेटेर एउटा कथा लेख्ने बिचार गर्‍यो। अनि लेख्यो 'कथाकी पात्र' शीर्षकमा एउटा कथा। त्यस कथामा एउटी युवतीले आफ्नो हराएको प्रेमीलाई पार्वतीले महादेव खोजेजस्तो खोजिरहेको कुरा कलात्मक तरिकाले प्रस्तुत गरेको थियो। युवतीका सामु हराएको प्रेमी हुँभन्दै जस्तोसुकै रुप, उमेर, अवस्थाको व्यक्ति आए पनि हुने कुरालाई उसले मनोविज्ञानको विश्लेषणका आधारमा कथा तयार बनायो। कथाकी पात्रमा मनोरोग रहेको कुरालाई उसले अनौपचारिक रुपमा व्यक्त गर्‍यो। अनि आफूले चिनेको प्रकाशनगृहलाई आफ्ना कथाहरु पठायो। दुई महिनाको अवधिमै उसको दोस्रो कथा सङ्ग्रह बजारमा आयो। उसको कथा सङ्ग्रह प्रकाशन भएपछि चन्चलालाई भन्यो मेरो दोस्रो कथा सङ्ग्रह बजारमा आएको छ। पढेर मलाई प्रतिक्रिया दिनुहोला। चन्चलाले खुशी र उत्तेजित हुँदै भनी 'आहा! म आजै गएर किताब किनेर ल्याउँछु र रातभरमा पढेर भोलि तपाईंलाई प्रतिक्रिया दिउँला।' भोलिपल्ट चन्चला फेसबुकमा अनलाइन देखिइन। तर कथाकारको म्यासेजबक्समा एउटा सन्देश रहेको नोटिफिकेसन थियो। उसले त्यहाँ क्लिक गर्‍यो। सन्देश चन्चलाको थियो। उसले लेखेकी थिई 'तपाईं त ब्वाँसो हुनुहुँदोरहेछ। मबाट सबै कुरा धुत्नुभयो र कथा बनाउनुभयो। तपाईंले मेरो भावनालाई बलात्कार गर्नुभयो। कुनै नारीको भावनालाई बलात्कार गरेर सर्जक जिबन्त रहन खोज्छ भने धिक्कार छ त्यस्तो सर्जक र सिर्जनालाई। पहिले पारसको पहिचान लुकाएर ममाथि धोका दिनुभयो। अनि दोस्रोपटक ऊ र मबीचका कुरा रहेको डायरीका कुरा भन्न लगाएर कथा बनाउनु भयो र फेरि धोका दिनुभयो। मैले विश्वास गरेर तपाईंलाई सबै कुरा भनेँ। मैले कसैलाई नभनेका मेरा मनका कुराहरु तपाईंसामु पोखेँ। तपाईंले अहिले नभने पनि पछि अवस्य मलाई पारसका बारेमा भन्नुहोला भन्ने सोचेकी थिएँ। तपाईंमाथि मेरो पूरा विश्वास पनि थियो। तर तपाईंले विश्वासमाथि नै विश्वासघात गर्नुभयो। तपाईंले मलाई मानसिक सन्तुलन बिग्रिएकी केटी पो भन्ठान्नु भएछ। अबदेखि तपाईंसँग कुनै कुरा पनि गर्नु परेको छैन। त्यसकारण मैले तपाईंलाई मेरो फेसबुक आइडीबाट ब्लक गरेकी छु।' कथाकार सन्देश पढेर धेरै बेर घोरियो र भन्यो यो फेसबुक पनि कमालकै छ।

नायक राजेश हमाल हेलिकप्टर चार्टर गरि आफ्ना हेयर ड्रेसरको विहेमा सहभागी भएका छन् । बिगत सात बर्षदेखि हमालको केस काट्दै आएका सुरेन्द्र ठाकुरको विहेमा सरिक हुन हमाल हेलिकप्टर चढी शुक्रबार विहान ११ बजे सर्लाही पुगेका थिए । उनी हेलिकप्टरबाटै जन्ति समेत गए । उनको यो हेलिकप्टर यात्राका लागि लगभग १५ लाख रुपैयाँ खर्च भएको अनुमान छ । हमाल आफ्ना सहयोगी दीपेन्द्र महतो, सञ्चारकर्मी सुवास ढकाल, विदूर खतिवडा, प्रदिप निरौलाको साथमा विवाहमा सरिक हुन सर्लाही पुगेका हुन् । ११ बजे सर्लाही उडेका उनी बेलुकी ४ बजे काठमाडौं फर्किएका थिए । महानायक हमाललाई आफ्नो गाँउमा देखेपछि बबरगञ्जबासी निकै खुशी भए । उनलाई छुन र उनीसँग फोटो खिच्नेको भीड नै लाग्यो । बेहुला बनेका सुरेन्द्रले पनि आफ्नो लागि यो पल जीवनभर अविश्मरणीय हुने प्रतिक्रिया दिए । ‘राजेश दाई मेरो विहेमा आउनु मेरो सौभाग्य हो’ उनले भने ‘मेरो आग्रहलाई स्वीकार गर्दै उहाँ आफ्नो सुटिङ्ग नै रोकेर आउनुभयो, म उहाँ प्रति सदैव आभारी हुनेछु ।’ विवाहमा सहभागी हुन सँगै गएका सञ्चारकर्मीहरुका अनुसार महानायक हमाल यसपालीको हेलिकप्टरको यात्रामा निकै डराएका थिए । ‘यात्रा जाखिमयुक्त तर एड्भेन्चर भयो’ महानायक राजेश हमालले भने ‘मौसमका कारण हेलिकप्टर बीच बीचमा रोकिँदा भने निकै डर लग्यो’ । खराब मौसमको कारणले गर्दा मकवानपुरको शिखरपुरमा त्यस्तै सिन्धुलीको क्यानेश्वरमा केही बेर हेलिकप्टर रोक्नु परेको थियो ।

हास्य श्रृङ्खला मेरी बास्सैका निर्देशक तथा कलाकार सीताराम कट्टेल धुर्मुस अब तीतो सत्यमा देखिने भएका छन् । तीतो सत्यमा उनले अभिनय गरेको अंक विहीबारदेखि प्रसारण हुदैछ । मंगलबार बानेश्वरमा तीतो सत्यको सुटिङ युनिटसँग भेटिएका कट्टेलले नेकपा एमालेका नेता केपी शर्मा ओलीको नक्कल गर्दै डायलग बोल्दै थिए । उखान टुक्के नेता भन्छन् तपाईलाई, कसरी बन्नुहोला त अध्यक्ष ? कथानक भित्रै पत्रकारको प्रश्नमा उनले गज्जबले हँसाए । ‘मुक्का भन्दा त उखान टुक्का नै ठीक छ नि अनि फेरि अध्यक्ष बन्न कुस्ती नै खेल्नुपर्ने हो ?’ बिहीबार प्रसारण हुने तीतो सत्यको श्रंखलामा एमाले नेता माधवकुमार नेपाल र केपी शर्मा ओली बीचको जुहारीलाई देखाउन खोजिएको छ । माधवकुमार नेपालको भूमिकामा भने कमल सेढाईलाई देख्न पाइनेछ । कथाको चरित्र अनुसार सीतारामलाई नै खेलाउनुपर्ने भएकाले उनलाई बोलाइएको तीतो सत्यका निर्देशक दीपकराज गिरीले बताउए । सीतारामको भूमिका एक हप्ताको लागि मात्रै हो या अझै थपिन्छ भन्ने विषयमा उनले बताउन चाहेनन् । ‘नौ बर्षपछि तीतो सत्यमा फेरि अभिनय गर्ने मौका मिलेको छ निकै खुशी छु’ सीताराम भन्छन् ‘सुरुवाती दिनहरुमा तीतो सत्य खेल्नको लागि रिफ्लेक्टर, लाइट बोक्नेहरुको लाइनमा सबैभन्दा अगाडि हुन्थे म ।’ उनले बिगतका दिनहरु सम्झिए ‘मेरा अभिनय प्रतिको रुचि देखेर दीपक दाई, दीपा दिदीले मलाई मौका दिनुहुन्थ्यो, आज यो स्थानसम्म आइपुग्नमा तीतो सत्यको पनि ठूलो भुमिका छ’ सीतारामको भनाई लाई आधार मान्ने हो भने तितो सत्यले धेरै कलाकारहरुलाई जन्म दिएको छ । यता, मेरी बास्सै अब बन्द भएको हो त ? भन्ने प्रश्नमा उनको जवाफ यस्तो छ ‘सम्भवत यही हप्तादेखि हामी पुन सुटिङ थाल्छौ होला ।’ मिडिया हबसँग रकमको कुरा नमिलेपछि बिगत २–३ महिनादेखि मेरी बास्सै र जिरे खुर्सानीको नयाँ भागहरु प्रसारण भएका छैनन् ।

यो वर्षको विश्वकै सेक्सी महिलाको सूचीमा भारतीय अभिनेत्री दिपिका पादुकोण एक नम्बरमा पर्न सफल भएकी छन् ।
एफएचएम म्यागेजिनले गरेको मत सर्वेक्षणमा बलिउड अभिनेत्र पादुकोणले पहिलो भएकी हुन् ।
म्यागेजिनको आउँदो संस्करणमा उनीसँगै संसारका अरु एकसय सेक्सी महिलाका बारेमा छापिने छ ।
बलिउड सुन्दरी दिपिकाले आफूले आफ्नो शारीरिक वनावटले भन्दा पनि आफूले गरेका कामका कारण सबैभन्दा धेरै भोट पाएको बताएकी छन् । ‘मलाई लाग्छ, मैले जे गरें त्यसैले नै मलाई पहिलो नम्बरमा पुर्‍याएको हो,’ उनले भनेकी छन्, ‘मलाई लाग्छ, ब्रान्डको साथ र सहयोगका कारण मैले यो अवसर पाएको छु ।’
‘मैले पछिल्ला दुई÷तीन वर्ष यता गर्दै आएका कामले नै मलाई आज यो भाग्य दिएको छ,’ उनले भनेकि छन्, ‘चरित्रको यथार्थपरकताले पनि मलाई यहाँ ल्याएको छ ।’ दिपिकाले पछिल्लो पटक तामिल चलत्रिमा देखिएकी थिइन् ।

नायक आर्यन सिग्देललाई तपाइले पहिले लभरव्वाईको भूमिकामा देख्दै आउनु भएको थियो । अब आर्यनले एक नयाँ चलचित्रमा भने आफ्नो भूमिका पूर्णरुपमा परिवर्तन गरेका छन् । आर्यनको दबंग स्टाइल चलचित्र ‘नाइके’मा देख्न सकिन्छ ।
भदौ १३ गतेबाट सार्वजनिक प्रदर्शनमा आउन लागेको चलचित्रमा आर्यन पूर्णरुपमा दबंग स्टाइलमा देखिनेछन् । सलमान खानको एक्सन झल्को दिने आर्यनको यो फिल्मको आज ट्रेलर र एक गीत सार्वजनिक गरिएको छ ।
आफूलाई पहिलेदेखि नै यस्तो भूमिका गर्न मन लागेको र आज बल्ल पुरा भएको नायक सिग्देलले बताए । चलचित्रमा आर्यन सिग्देलका साथमा सुवि्रना कार्की नायिकाको रुपमा देखिएकी छिन् । कार्यक्रममा बोल्दै चलचित्रका लेखक तथा निर्देशक नेत्र गुरुङले आर्यनलाई भिन्न भूमिकामा देखाउन गाह्रो भएपनि आफूहरु सफल भएको बताए
चलचित्रमा बिष्णु हमाल, जगदिश खनाल, नारायण खनाल, आनन्द क्षेत्री र संगीता पराजुलीले लगानी गरेका छन् । कार्यक्रममा बोल्दै निर्माता मध्येका एक बिष्णु हमालले सिनेमा राम्रो बनेको भन्दै दर्शकको साथ पाउने विश्वास व्यक्त गरे ।
चलचित्रमा रीम बीक, बोधराज रेग्मी, सारिका केसी, विजयराज सेन्चुरीको पनि अभिनय छ । ब्ल्याक स्याडो प्रोडक्शनको ब्यानरमा तयार भएको यो चलचित्रलाई अर्जुन तिवारीले खिचेका छन् । चलचित्रमा रोहन नेपालको नृत्य, सानुकुमार महर्जनको द्वन्द्व, ताराप्रकाश लिम्बु, योगेश काजी वीसी र रमण गायकको संगीत छ । चलचित्रको ट्रेलर र आर्यनको नयाँ स्टाइललाई संचारकर्मीहरुले रुचाएका छन् ।

बलिउड नायक अर्सद वार्सी हालै मात्र नेपाल भ्रमण गरि फर्किएका छन् । अन्नपूर्ण क्षेत्रमा पदयात्राका लागि आएका उनले १५ दिन नेपालमा बिताए । नेपाल आएकै दिन उनले मिस नेपाल २०१४ का प्रतिस्पर्धीसँग अन्तरक्रिया गर्नु बाहेक खासै औपचारिक कार्यक्रममा सहभागी भएनन् ।

अमेरिकामा हुन लागेको आइफा अवार्डमा सहभागी हुन फर्किन लागेका वार्सीले दि हिमालयन टाइम्स दैनिकसँग कुरा गर्दै नेपाल भ्रमण अविस्मरणीय रहेको बताए । जुन महिनाअघि फेरि नेपाल आएर घुम्न चाहेको उनले खुलाए ।

‘डेढ इस्किया’ रिलिजपछि नेपाल आएका उनले ‘गुड्डु रंगीला’ फिल्म बनाउन लागेको बताए । प्रस्तुत छ, वार्सीसँग हिमालयन टाइम्सले गरेको कुराकानीको आशिंक भावअनुवाद-

नेपाल भ्रमणमा तपाई कसरी आइपुग्नुभयो बताइदिनुस न । के यो पहिलोपटक हो र ?

मेरा बालककालका साथीहरु जो बिभिन्न देशमा बसिरहेका छन, उनीहरुले एक दिन मलाई भने कि हामीहरु ट्रेकिङका लागि नेपाल जाँदैछौं । मैले यो महत्वपूर्ण अबसर गुमाउन चाहिन् र मेरा सवै योजनालाई थाती राखेर यहाँ आएँ । यो मेरो पहिलो नेपाल भ्रमण हो ।

नेपालको सवैभन्दा धेरै के मन पर्यो ?

यहाँका मानिसहरु, जुन तरिकाको यहाँको शहर छ यी सवै कुरा मन पर्‍यो । यहाँका मानिस मेहेनती र इमान्दार लाग्यो । मलाई सवैभन्दा अचम्मचाहिँ ठमेल पुग्दा लाग्यो । त्यहाँ त सवै चीज पाइने रहेछ । मैले धेरै सपिङ गरेँ ।

नेपालको यात्रा अनुभव कस्तो रह्यो ?

ट्रेकिङबाहेक अन्त म धेरै घुमिन, त्यसैले धेरै अनुभव गर्न पाइन । जुन महिनाअघि नै फेरि एकपटक नेपाल आउने मेरो योजना छ, जतिबेला मौसम बिग्रिसकेको हुनेछैन । नेपाल आएकै दिन मैले मिस नेपालका सवै प्रतिस्पर्धीलाई भेटन पाएँ । उनीहरु सवै सुन्दर र स्मार्ट लाग्यो ।

तपाईले नेपाल र भारतवीच केही समानता पाउनुभयो ?

साँच्चै भन्नुपर्दा धेरै कुरामा समानता रहेछ । हाम्रो खाना, संस्कृति, धर्म, रहनसहन, आतिथ्यता लगायतका धेरै कुरा । मलाई आफ्नै घरजस्तो लाग्यो ।

यो भ्रमणको बिर्सनै नसक्ने कुनै एक कुरा ?

मलाई त नेपालका पहाडी डाँडामा एउटा घर किनेर केही समय बिताउने मन छ । ट्रेकिङको पुरै अनुभव निकै रोमाञ्चक रह्यो । प्रकृतिको बिचमा आँखै अगाडी अन्नपूर्ण लगायतका हिमाल हेर्न पाउनु साँच्चै अबिश्वसनीय अनुभव थियो । कुनै एउटामात्र कुरा भन्न गाह्राे छ, कतिपय अनुभव शब्दमा ब्यक्त गर्न नसक्ने खालका छन्

चलचित्र ‘छ एकान छ’ ले नायिका नीता ढुंगानालाई चर्चाको शिखरमा पुर्‍याएको छ । अघिल्ला सिनेमाबाट सोचेजस्तो सफलता हात नपारेकी नीता कमेडी बिषयको यो सिनेमाबाट भने राम्रै छलाङ मार्ने दाउँमा छिन् । उनै नायिका नीता ढुंगानासँग अनलाइनखबरका लागि विजय आवाजले गरेको कुराकानी : १. दीपकराज गिरीले भनेजस्तै के तपाई सेक्सी नै हो ? -म सेक्सी छु । मेरो हेराइ सेक्सी छ । २. आफ्नो कुन चाहिँ अङ्ग सेक्सी लाग्छ ? -मेरो ओठ र आँखा खुबै सेक्सी छ । ३. छ एकान छ का ६ नायक मध्ये मध्ये तपाइको नजरमा कुन असल कलाकार ? - असल त मेरो लागि दीपकराज गिरी नै हो । ४. तपाइको नजरमा छ जना मध्ये कुन हिरो ह्यान्डसम ? -मेरो नजरमा त शिवहरि पौडेल नै ह्यान्डसम हुनुहुन्छ । उहाँ पर्दामा पनि खुबै राम्रो देखिनु भएको छ । ५.कमेडी फिल्ममा काम गर्दाको अनुभव कस्तो रह्यो त ? -अनुभव त धेरै नै फरक रह्यो । यो सिनेमामा काम गर्दा धेरै पटक हाँस्दाहाँस्दै रिसाइयो, रिसाउँदा रिसाउँदै हाँसियो । ४५ दिन कसरी बित्यो पत्तै भएन । ६. तपाइको व्यवहार बच्चाको जस्तो छ भन्छन्, के यो सही हो ? -होला म अझै बच्चा छु जस्तै लाग्छ । हुन त यस्तो कुरा मान्छेको हेराइमा भर पर्ने कुरा हो । कोही दाइसँग, कोही अंकल उमेरका मानिसहरुसँग काम गर्दा छ एकान छ मा म बच्चा जस्तै भएको छु । ७. तपाइले हालै मात्र लिनु भएको फ्ल्याट नीता ढुंगानाको लागि या नायिका नीता ढुंगानाको लागि आवश्यक थियो ? -पक्कै पनि नायिका नीता ढुंगानाको लागि आवश्यक थियो । नीता मात्र भएको भए त जहाँ जसरी बसेपनि हुन्थ्यो । तर नायिका भएपछि त्यही अनुसार नै बस्नु पर्‍यो हैन र ? ८. सपना कत्तिको देख्नुहुन्छ ? - धेरै देख्छु । ९. सपनामा धेरै देख्ने कुरा के हो ? -म प्रायः सगरमाथा चढेको सपना देख्छु । कहिले पहाड, कहिले हिमाल चढ्छु । १०. सपनामा युवकहरुले कत्तिको अंकमाल गरेका छन् त ? -धेरै आउँछन् सपनामा । कहिलेकाही सलमान खानलाई देख्छु । उसँगै काम गरेको सपना पनि देखेको छु । भोलिका दिनमा उसँग काम गर्छु कि भन्ने पनि लाग्छ । ११. तपाई एक देखि १० स्थानमध्ये आफूलाई सिने नगरीमा कुन स्थानमा राख्नु हुन्छ ? तपाई १ नम्बरमा पुग्नु भयो भने कोजस्तो बन्न चाहनुहुन्छ ? -म कहिलेपनि स्थानमा विश्वास गर्दिनँ । दर्शकको मन जित्ने हो पक्कै पनि सफल भइन्छ । म निरुता सिंहजस्तो तबरले एक नम्बरमा पुग्न चाहन्छु । उहाँले एउटा स्टार भएर पनि स्वभावमा कहिले परिवर्तन गर्नु भएन । १२. सिनेमा नगरीमा आएर जोगाउन नसकेको कुरा के होला ? -मैले सबै कुरा नै जोगाएको छु जस्तो लाग्छ । १३. सिने नगरीका सम्भिmने तीन व्यक्तिहरु को को होलान् ? -नीर शाह, आलोक नेम्वाङ र नायिका अनु शाह